کَفش نامی کلی برای انواع پاافزار است. به سازنده و تعمیرکننده کفش‌ها کَفّاش گفته می‌شود. کفاش به قیاس کلمه‌های عربی ساخته شده‌است و در منابع کهن‌تر فارسی نظیر شاهنامه لفظ کفشگر به کار رفته‌است.

اجزاء کفش

  • رویه
  • تخت بیرونی
  • کف‌های داخلی قابل تعویض
  • مغزی: باریکهٔ چرمی نوارمانند که میان زیره و رویهٔ کفش دوخته می‌شود.[۱]
  • توکاری: کاغذ یا مقواهایی که برای کلفت نشان دادن زیره، میان کف و زیره کفش چسبانده می‌شود.[۲]
  • پاشنه
  • زیرپاشنه‌ها
  • زیرپاشنه‌های گتر
  • ساق‌پوش

به نوعی پاشنهٔ کفش که با چرم و میشَن (چرم بز) و مانند آن ساخته بشود «نعلَکی» می‌گویند.[۳]

 

کفش‌های قدیمی ایرانیان در انواع چاروق، گیوه، نعلین، اروسی، سگکی، صندل، قُندره و دهان‌دولچه‌ای ساخته می‌شد

برگرفته از ویکی پدیا